Als middelpunt van het gehele continent Bagashi, van een samenleving en een godsdienst is het niet bijzonder dat de stad Mensoel een grote en belangrijke stad is. Het platteland van Bagashi is veelal arm en sober, maar in Mensoel lijken alle rijkdommen van het gehele continent zich geconcentreerd te hebben. Overal waar je kijkt staan tempels, badhuizen, paleizen en bibliotheken. Alles prachtig versiert met beelden van helden en wapperende vaandels.
De bibliotheken zijn voor de stad van zeer groot belang. Het zorgt er voor dat bijna alle geleerden van Bagashi in de stad te vinden zijn. De aanwezige kennis in de stad is voor veel geleerde een reden om af te reizen en in Mensoel te gaan wonen, ondanks dat zij weten dat zij nooit meer de stad mogen verlaten. Alle kennis, in levende lijven of dood zal voor altijd in de stad moeten blijven. Voor de burger van Bagashi is dat een klein offer. Voor hen is het een grote eer om de stad en zijn heerser te dienen.
Geslotenheid
De stad is om zijn aanwezige kennis, en de kracht van deze kennis, hermetisch afgesloten. Alleen personen met een grondige reden worden toegelaten binnen de hoge stenen muren van de stad, die de stad wijd omcirkeld. Bovenop de muren patrouilleren honderden mannen die tot de tand bewapend zijn. Zij houden de omgeving in de gaten en bewaken zo de stad, hun leven als inzet, eer als drijfveer. Deze mannen vechten met volle overgaven.
Paleis
Naast de vele honderden bibliotheken is er één gebouw binnen de stadsmuren die vele malen belangrijk is dan wel bibliotheek dan ook. Dit is het paleis van de zoon van de enige aanboden God in Bagashi, Mengoli. Dat Mengoli deze enige God is, is in Bagashi geen punt van discussie. Het is voor hen de enige waarheid in het leven.
Het paleis van Mengoli maakt de stad ook een bedevaartsoord. Ieder jaar, op de dag van de verrijzing, komen mensen van heiden en ver om het paleis te zien en zijn bewoner en zijn vader te aanbidden. Ieder jaar weer komen er duizenden om te bidden bij de krater die over bleef, toen het gehele paleis de lucht in begon te zweven. Het is de enige dag in het jaar dat iedereen de stad in mag. Geen enkele dag is de bewaking van de stad zo extreem als op deze, de eerste dag van de zomermaanden.
Een weg wordt vrij gemaakt om de mensen naar de krater te leiden, maar alle zijwegen worden afgesloten en overal zijn er strijdmonniken die de toestroom van mensen goed in de gaten houden. Zij bekommeren zich niet om de mensen in de massa, zij houden vooral de mensen in de gaten die zich af proberen te scheiden van de massa. Dit zijn de mensen die een mogelijk gevaar zijn voor de geheimhouding van alle informatie die veilig opgeborgen ligt in Mensoel. Af en toe zijn er mensen die over de opgeworpen barrières proberen te klimmen, maar deze worden snel opgepakt. Enige weken later komen de mensen weer vrij, nadat zij langdurig zijn gefolterd om enige informatie die zij bezitten te bemachtigen en zo mogelijk groot verraad snel de kop in te drukken. Zo kan snel enig mogelijke onrust uit de maatschappij worden verwijderd. De kennis die de overtreder had, is door de voltering volledig uit hun nu gebroken geest verdwenen. Voor de rest van hun leven zullen zij als levende schimmen over de wereld dwalen, zij dwalen tot de dood, gemerkt voor het leven met een brandmerk op hun voorhoofd.
Heerschappij
Het paleis van Mengoli is het huis van de zoon van Mengoli, de keizer van Bagashi. Vanuit het paleis heerst hij over het gehele continent en over al zij onderdanen. Hij heerst met een harde, maar duidelijke en rechtvaardige hand. Natuurlijk wordt er over geklaagd, maar dit gebeurt voornamelijk achter gesloten deuren. Ondanks de vele grenzen die er zijn en het vele militaire ingrijpen van mogelijke onrust, heeft de keizer het continent van Bagashi wel veel goeds gebracht.
Vele honderden jaren hebben de mensen van Bagashi onder de heerschappij van de keizer van Rogugan moeten leven. Na tientallen jaren van verzet heeft Bagashi zich los kunnen vechten, maar door het nu nieuwe machtsvacuum stortte het continent bijna direct in een bloedige burgeroorlog. Deze heeft bijna een halve eeuw geduurd. De huidige keizer was toen ten tonelen gekomen en heeft de verschillende machten op het continent om de tafel gekregen. Door verschillende krijgsoverwinningen had de keizer goddelijke status verkregen. Verschillende veldslagen werden door hem alleen gewonnen. Geen mannen die hem hielpen, alleen zijn zwaard en zijn vader waren genoeg. Veel moeite heeft het de keizer niet gekost om het continent te verenigen tot een keizerrijk, want alle partijen wisten dat verzet nutteloos was. Een goed gesprek was de beste uitweg en de zoon van Mengoli bleek niet een zo kwade gesprekspartner te zijn. Zolang zij de strijd stopte en zich bekeerde tot Mengoli kregen de strijdheren een adellijke status en hun eigen stuk land om te besturen. Er was geen onbeperkte vrijheid, maar wel veel. Het was de beste weg uit een oorlog die zeker tot de dood van de krijgsheren zelf zou hebben geleid.
[MOGELIJK WORDT DIT STUK IN DE TOEKOMST NOG UITGEBREID OF VERANDERD.]
